Start Mail

U bent op de website van de

VeloClub

Wijchen

Lid N.T.F.U.

Ingeschreven K.v.K. 09133739

 

Verslag van de 20ste 

La Marmotte

 

Kou en regen tijdens Marmotte 2001

De week voorafgaand aan La Marmotte was veelbelovend voor wat het weer betrof..

Vrijdag 6 juli, het dal waarin Bourg d’Oisans ligt werd al meer omringd door stapelwolken en het weerbericht bij de plaatselijke VVV voorspelde regen tijdens de avond en nacht. Plaatselijke buien zouden het weerbeeld bepalen op vrijdag met opklaringen in de middag. De voorspelling was goed, echter het tijdstip van de regen was iets later, nl. zaterdag morgen om 06:45uur. Met Theo Lintsen van onze plaatselijke fietsclub hadden we afgesproken deze tocht samen te rijden en na maanden van voorbereiding en zware training was het dan zo ver.

Theo kwam woensdag rond  20:00 uur samen met Remco zijn zoon,  op hun kampeeradres aan. ( circa 12 km voorbij Bourg ) Hij zou zondags na de tocht weer terug rijden naar Wijchen. Donderdagochtend onze startbewijzen afgehaald boven op de Alp Huez in het plaatselijke Sportpaleis. Er bleken ook nog veel renners voor de last-minute inschrijving te hebben gekozen.

Zaterdagochtend  7 juli 2001:

De dag van de ultieme tocht is aangebroken. Vanaf 06.15uur verzamelde zich in de regen z’n 4.900 deelnemers voor de start van La-Marmotte. Op camping  “Belledonne” bij het plaatsje Rochetailee lig ik rond 05.00uur  ‘s ochtends wakker op mijn bed, nog niet beseffende wat me te wachten stond. Natuurlijk had ik wel de nodigde verhalen gehoord van renners die hem al eens gefietst hadden en via het w.w.web de nodige informatie verzameld. In de voorbereidende week was het prachtig weer, maar net die ochtend was het echt hondenweer: stromende regen, hagel, mist en donkere bewolking, .. gelukkig viel te temperatuur nog wat mee (in het dal). Rond 05:45 uur zaten we aan het ontbijt. Met de veel moeite propte ik wat spaghetti van de vorige dag naar binnen. Ik dronk ‘n bakje koffie en werkte een paar müslirepen weg. Na het ontbijt werd de fiets nog even nagekeken, propte mijn achterzakjes vol met voeding en reserve spulletjes, de helm en regenjack aan en nadat ik afscheid  van de familie had genomen kon ik richting startplaats. ik hoorde op de camping hier en daar al wat figuren vertrekken die het zelfde doel hadden. Om 06:05 uur vertrek ik met regenjack aan richting startplaats, Bourg d’ Oisans z’n 8 km verderop. Om 06:30 uur had ik met Theo afgesproken dat we elkaar zouden ontmoeten bij de BP-benzinepomp schuin tegenover de vertrekplaats, de plaatselijke supermarkt.

M’n stalen ros!

 

Bij aankomst van de startplaats bleek iedereen al doornat te zijn. Theo stond al te wachten op de afgesproken plek. Heet aantal deelnemers was enorm hoog (ruim 4.900).

We konden ons vrij vooraan opstellen omdat we een laag startnummer hadden 287 en 314 (vroeg ingeschreven) De eerste 250 nr. waren gereserveerd voor aankomende talenten c.q. profs of andere v.i.p.’s en die natuurlijk aanzienlijk sneller zijn dan de meeste andere.  

start-marm-regen.jpg (49909 bytes) Iedereen werd in een aantal vakken opgedeeld circa 1.400 per vak op het plaatselijke parkeerterrein van de supermarkt. In ons groepje werden nog even wat grapjes gemaakt en gelachen om de spanning te breken. Rond 07:15uur steeg een helikopter op en kwam boven de startplaats cirkelen. Plots kwam de massa in beweging. Het gaf een gevoel van, ….. niet te beschrijven. We stormden met duizenden op twee rijvakken richting Allemont. Je werd volledig door de massa meegezogen en het ging de eerste kilometers tegen de 42 km/uur. In Allemont klommen we de Barrage op en daarmee was de zeer lange klim naar Croix de Fer meteen ingezet.  Door de regen hadden we weinig last van oververhitting of  onvoldoende zuursof in de lucht. Het ging tegen de 10 à 11 km/u naar boven. Ik trapte 39x27 en vele fietste mij links en rechts voorbij maar ik moest gewoon m’n eigen tempo blijven houden anders zou me dit later wel eens op kunnen breken.

Na le River volgt een venijnige korte afdaling met daarna meteen een verraderlijk steil stuk in de buurt van de ingestorte berg. Het water stroomde over de weg naar beneden en  tientallen renners maakten rechtsomkeer. In de buurt van het stuwmeer was de temperatuur al heel wat gedaald, gelukkig was het hier wat minder steil. Ondertussen had ik reeds een bidon drank en wat vloeibare voeding naar binnen gewerkt. In het slotdeel van de klim volgde eerste nog een afdaling en dan ging het rechtstreeks naar de top. Zover je kon zien zag je renners fietsen, een prachtig lang gerekt lint. De top was nu reeds een hele tijd in zicht maar de kilometers leken tweemaal zo lang. Op de top aangekomen stond Theo reeds te wachten op mij, het waaide behoorlijk wat het er niet warmer op maakte. Na even een foto gemaakt te hebben en wat  gegeten besloten we door te rijden en de afdaling in te zetten. De Croix de Fer is bij goed weer al lastig, echter bij nat weer en mist is de afdaling eigenlijk niet te doen. Met verkleumde vingers en voeten daalde we af. Bij de tunnels was het zicht minder dan 30 mtr. (mist) waardoor je slechts je voorganger zag. Nu maar hopen dat deze geen stuurfout maakte. Ik was blij dat er twee kleine beklimmingen in zaten om even op temperatuur te komen. Da’s tocht de omgekeerde wereld? (de afdaling hoort toch de beloning te zijn!) Dat voorspelde nog wat voor de Galibier indien het weer niet zou opklaren. In het laatste deel van de afdaling zag ik een slachtoffer van een valpartij langs de kant zitten een ambulance was er reeds bij voor eerste hulp e.d.

We konden bij een groepje renners  aanpikken en nog vrij vlot meefietsen. Ondertussen was het al een tijdje opgehouden met regenen. Bij het van de klim kreeg ik een eerste klopje. Ik moest zelfs even naar de 39x30. Het ging tegen de 9km/u naar boven. Gelukkig bleek dit een niet al te lange en geleidelijke klim te zijn. Op de top gingen we meteen door want echt veel was hier niet te beleven.

De afdaling naar Valloire is kort, maar net genoeg om even bij te komen ondanks de kou. Inmiddels was het opnieuw gaan regenen. Even buiten het plaatsje Valoire bevond zich een verzorging/bevoorradingspost van de organisatie. Hier dronken we een beetje extra krachtvoeding en wat eten alvorens we de klim naar de Galibier zouden aan vangen (tevens even de bidons wat bijgevuld). Er was ondertussen veel mist opgekomen. De klim werd ingezet. De lange bochtige weg bleek serieus vals plat te zijn en was enorm zwaar. Ik moest opnieuw mijn lichtste verzet aanspreken. Na enkele kilometers was er de bocht van 90gr en begon het zwaarste werk. Ik moest telkens om de paar honderd meter even rechtopstaand fietsen. Ik had rugpijn en geen gevoel meer in mijn vingers. Je zag zeer veel renners langs de kant staan, te voet gaan, misselijk zijn….. het ging nu nog maar tegen de 6 a 7 km/uur ik besloot nog een flesje Isostar te drinken en wat te eten. De koude maakte veel slachtoffers. De laatste 5 km in de sneeuw en harde wind waren zeer zwaar, nu moest ik bijna constant rechtopstaand fietsen. Op sommige momenten ging  het nog maar stapvoets. Net voor de top was het een verkeers chaos: de weg was volledig geblokkeerd door auto’s zowel geparkeerde als doorgaande. Op de top zat het muurvast wat nogal wat irritatie veroorzaakte zowel bij de fietsers als bij de automobilisten. Gelukkig kon ik er die laatste paar honderd meter nog redelijk tussendoor laveren en met een voldaan gevoel bereikte ik de top en voelde dat ik het zou gaan halen. Wat kon er nog mis gaan, ik had nog immers een afdaling van 46 km en 1 beklimming van 13 km in het verschiet…  


 

14:50uur  (114,5km)

TopGalibier.JPG (50880 bytes) Ik had de top bereikt en besloot daar wat eten en drinken in te slaan. Vanuit de organisatie was er van alles te krijgen. Theo was reeds boven en stond op mij te wachten terwijl ik lekker aan het eten was, hij had mij even over het hoofd gezien in de drukte want ik zag hem zeer aandachtig staan kijken wie er allemaal langs kwam, toen ik hem op z’n schouder tikte. We hebben natuurlijk even een foto gemaakt bij het bekende bord met hoogte- en naam aanduiding (Galibier 2.645mtr.) een renner die het niet  meer zo zag zitten, hij zag zwart voor de ogen en behoorlijk duizelig, was nog wel even zo vriendelijk om een foto van ons beide te schieten. Dit hebben we ook maar even van hem gedaan. We besloten toch maar de afdaling in te gaan het was een ijzige kou waardoor ik gevoelloze vingers en voeten kreeg en moeilijk kon remmen (remmen had ik toch al een hekel aan) maar we namen toch geen onverantwoorde risico’s. We daalde best wel goed (naar omstandigheden) en hadden zo’n beetje het zelfde tempo, dus schoot het lekker op alleen diverse auto’s voor ons hielden het zaakje nogal wat op. Hier kwam onze stuurmanskunst goed van pas en zijn we ook menig renner gepasseerd. Naarmate de afdaling vorderde werd het ook wat warmer zodat we enigszins ontdooide. De weg werd wat breder en konden we opnieuw een beetje bijtrappen. Helaas was ik Theo even uit het oog verloren en in de veronderstelling dat hij achter mij zat terwijl hij me reeds voorbij gegaan was. Na reeds een behoorlijk stuk alleen gereden te hebben besloot ik even te stoppen en heb een poosje (10min.) op Theo gewacht, echter hoe velen er ook voorbij flitsen geen Theo. Ik besloot toen toch maar weer door te fietsen en dan zou ik aan de voet van de Alpe d’Huez wel zien. De laatste kilometers van de afdaling verliepen vlot ik kwam  met enkele renners  bij de laatste bevoorrading aan, net voor de klim naar de Alpe d’Huez en wie stond daar reeds te wachten, juist Theo het wast toen 16:25uur.

Aan de voet van de Alpd’Huez waren weer veel mensen verzameld om de renners aan te moedigen. Dit geeft de fietsers veel steun en vooral voor degenen die erdoor zitten. Het weer was inmiddels beter geworden en de zon liet zich nu regelmatig zien. Helaas waren onze fans / familie nog niet aanwezig aan de voet van de Alp om ons aan te moedigen ( we lagen voor op ons tijdschema en hadden aangegeven dat we tegen vijf uur half zes daar zouden langs komen). Snel wat eten en drinken ingeslagen en de klim aangevat.

16:30 uur (161,5Km)  

De eerste kilometers bleken enorm zwaar. In elke bocht zaten renners naast de kant. Ik trapte 39x30 tegen 8 a9 km/uur. Ik moest opnieuw veel rechtopstaand fietsen vanwege rugpijn. Ik besloot zoveel mogelijk naar beneden te kijken en de bochten niet te tellen. Het water wat onderweg werd aangereikt ging vlot naar binnen. Echter na enige tijd kreeg ik last van een leeg gevoel (hongerklop) ik moet diverse malen stoppen en even bijkomen, het vervelende was van dat alles dat ik geen energiedrank / repen meer had dus ook niet meer bij kon tanken. Het kaarsje begon langzaam uit te gaan. Ik moest nog ongeveer 4km doorzetten, nog  even de ketting gesmeerd (letterlijk) en verder. De top was in zicht en ik bleef stug doorgaan. Theo was al lang vooruit en ging deze laatste klim nog erg goed omhoog. De laatste bocht werd genomen en nu ging het opnieuw vrij vlot tot in het dorp. De laatste kilometer trapte ik nog wat bij en kwam na 11h7min50sec binnen. Theo was toen al ruim een kwartier binnen zodat hij mooi een finishfoto van mij kon nemen. Het moment van over de streep komen was heel bijzonder zoals trouwens de hele tocht een hele speciale belevenis was.

Theo mocht de zilveren medaille in ontvangst nemen hij finishte in 10h50min54sec.

In totaal finishte er 2.831 renners ruim 2.000 renners waren voortijdig gestopt, te laat binnen of hadden opgegeven.

Tip: (van horen zeggen)

V.w.b. versnellingen hebben we weer wat geleerd. Officieel kan je met een Shimano Ultegra geen 30 achter schakelen. We hebben, om te proberen een 30 achter gemonteerd met een 38 voorblad (die zijn bij de plaatselijke fietsenmaker in Bourg d’Oisans gewoon te koop) Ik heb ontzettend veel plezier gehad onderweg van deze 38x30. Het schakelen ging zonder problemen. Waar anderen aan ’t stoempen waren op de steile stukken kon ik de versnelling nog aardig rond krijgen. Deze oplossing scheelt in ieder geval een hoop geld voor degene die de aanschaf van een tripel overwegen.

Voeding:

Ik heb  La Marmotte uitgereden met 4 energierepen Isostar (bananensmaak), 3 zakjes vloeibare koolhydraten Maxim gel a 300 Kcal (een te weinig dus), 2,5 liter dorstlesser met water plus wat er bij de diverse bevoorradingen nog naar binnen is geslagen geworden.

Conclusie:

De aankomst heb ik mede te danken aan de maanden van intensive training met mijn clubmaten welke hieraan vooraf gingen en natuurlijk niet te vergeten aan de nodige ondersteuning van het thuisfront. (zoals een aangepaste zomervakantie in de Franse Alpen) Ook heb ik nog diverse malen moeten denken aan jullie, (Henk Stalman  Bill Brouwer) verhalen van het jaar ervoor toen het voor mij niet door kon gaan. Henk zou er deze tocht eigenlijk ook bij zijn geweest was het niet dat hij door een ongelukkige omstandigheid op de valreep verhinderd was. (een ongeval)


  De (bronzen) Medaille

Dit was voor mij de eerste Marmotte en waarschijnlijk ook de laatste. Natuurlijk moet je nooit nooit zeggen. Echter voor mij is goud niet haalbaar hiervoor zou ik een uur en vijftig minuten sneller rijden. La Marmotte is een prestatietocht en slechts weinigen zullen deze tocht als een pleziertochtje ervaren.

Al met al een heel goed gevoel er aan over gehouden, maar voorlopig niet meer al zeg ik nooit nooit.

Met een vriendelijke sportgroet,

Pieter Heinen “Veloclub Wijchen”

P.s. voor nadere info, reacties, aan- opmerkingen,

E-mail: Pieter thuis

E-mail: Pieter werk

------ Fine -----

 

2004

Een pittige tocht door het Belgische "Haspengouwe."

De naam van de tocht heeft in weinig met Maurizio Fondriëst te maken, behalve dat elk jaar onder de deelnemers een “Fondriëst” fiets verloot wordt. Toch een mooie prijs voor een tocht die dit jaar 2124 betalende deelnemers trekt. Weliswaar afkomstig uit heel België en een paar verdwaalde Nederlanders. Een ideale rit om eens te doen als je toch niet op vakantie gaat, en als je eens wat anders wilt als alweer L.B.L. of "Limburgs Mooiste". Een prima vondst is het dragen van een polsband, gèèn polsband, geen versnapering of technische hulp onderweg. Zo reisde ik zaterdags s`morgens in alle vroegte af naar Zoutleeuw. (Omgeving Sint Truiden) Toch nog zo`n 165 km. van Wijchen, en hele stukken verplicht "binnendoor". In Zoutleeuw bemerk je al meteen dat de organiserende vereniging TC de Toerist de zaakjes goed voor elkaar heeft. Ruim voldoende parkeergelegenheid op verschillende plaatsen telkens vlak bij het startpunt. Inschrijven, koffie en de Fondriëst fiets bewonderen die je als deelnemer kunt winnen. Over de tocht kan ik kort zijn! Goed georganiseerd, zeer goed uitgepijld. Bij elk kruispunt een waarschuwing voor de deelnemers dat men een gevaarlijk punt nadert. Het parcours houdt het midden tussen de omgeving van Groesbeek / Berg en Dal  en Zuid Limburg. Bijna geen kilometer is vlak van het parcours. Prachtige plaatsnamen als Jeuk, Orp le Grand, Petit Warret en Neerlanden kom je in deze tocht tegen. Je kon starten tussen 7.00 en 9.00 uur voor de tocht over 150 kilometer. Hoger als 260 meter klim je niet, toch heeft men ook hier een beklimming van 18 % gevonden. De wegen zijn over het algemeen zeer rustig van verkeer, helaas niet altijd in goede staat. Omdat het de hele rit op en af gaat, ga je de benen uiteindelijk wel voelen. Jammer is dat ook hier de trend van de Belgische ritten is overgenomen om de deelnemers uit de dorpskernen te weren. De controle / bevoorrading is op een na dan ook ergens op een afgelegen parkeerplaats of industrieterrein. Toch een gemiste kans voor dit relatief onbekende prachtige fietsgebied. Renners komen ook om wat te zien en om op een terrasje een versnapering te nemen. Zien ze in België de wielertoerist liever gaan dan komen?

Het was die 31ste juli prachtig weer, gelukkig duurde het lang voordat de zon echt door kwam, wat in de hele tocht is bijna geen schaduw te vinden. Wel prachtige vergezichten over de graanschuur van België. Twee opvallende dingen van de Cicli Fondriëst. Als eerste, de hoge snelheden die gereden worden, er zijn groepjes die zonder meer ruim boven de dertig gemiddeld halen. Ik heb toch veel ervaring met soortgelijke tochten in Europa maar hier gaat men aardig tekeer. Ongetwijfeld renners die deze rit al meerdere malen hebben gereden, want het landschap is het waard om eens rustig met de handen op het stuur te genieten. Toch behaalde ik 29,1 gemiddeld ondanks dat ik grote stukken alleen gereden heb. Het tweede dat mij opviel waren de grote aantallen deelnemers die zonder helm reden. Hier valt voor de Vlaamse Wielrijdersbond, de B.W.B. en de organisatie nog het een en ander te doen.

Eindconclusie van de "Fondriëst 2004", volgend jaar gewoon doen!

Theo

Reactie van de organisatie:

Wat betreft onze bevoorradingen, in de streek waar wij passeren zijn er heel weinig gelegenheden waar wij onze bevoorrading zouden kunnen houden. Er zijn max. langs het traject een drietal café's. De gemeentebesturen zijn ook niet zo positief om een plaats toe te kennen, wij zoeken steeds ook ruimtes waar een "plaspauze" mogelijk is.
Wat betreft de slechte staat van het wegdek, dit is nu eenmaal België, en het Waals gedeelte is nog wat slechter dan in Vlaanderen, daarom ook onze aanduidingen met rode verf van de gaten in het wegdek.
Wat de helmdracht, dit is mij ook opgevallen, ik begrijp het niet want "wie hersenen heeft, beschermt ze best", 't is moeilijk sommige personen dit te doen begrijpen. Wij zullen dit nog eens aankaarten bij de VWB.
 
Hopelijk mogen wij u volgend jaar op onze 9 de editie terug ontmoeten,
onze nieuwe website www.tcdetoerist.be zal binnenkort ook online zijn.
 
Sportieve groeten,
 
Yves Vanrijkel
Tc de Toerist vzw

 

(Natte) Spinning droom.....

Iedereen droomt er wel eens van om in een vol stadion te spelen en dat je dan door jou toedoen een achterstand van 2-0 in de laatste minuten weet om te zetten in een voorsprong. Zo droomde ik ook eens, dat de instructrice bij het spinnen niet kwam opdagen en dat ik dan ten overstaan van alle spinners en vooral spinsters de taak van haar mocht overnemen. Zondag 23 januari 2005 was het dan zover. 10 minuten na het eigenlijke begin, komt de mededeling, dat “door miscommunicatie” vandaag geen instructrice aanwezig zal zijn. Dit is mijn kans. Ik blijf nog even zitten en voor ik het weet heeft Edwin de plaats ingenomen waar normaal de lesgevende zit. Wat er vervolgens gebeurt, gaat alle fantasie te boven. Edwin zweept de aanwezige sporters op tot ongekende hoogte. Het spinnen zal nooit meer zijn wat het was. Edwin geeft zijn instructies zonder head-set, iedereen hangt aan zijn lippen. Dan komt de cooling-down ook hier worden alle opdrachten uitgevoerd. Zelfs zijn bevel om de benen uit elkaar te doen en waarvoor je thuis een klap voor je kop zou krijgen, wordt zonder blikken of blozen opgevolgd. Als hij afsluit is een ovatie zijn deel. Gelukkig is Maikel er vandaag ook en kan alles wat ik hier op papier zet bij hem worden geverifieerd. Als we na afloop koffie drinken komen alle spinsters hem bedanken ik zit trots naast hem. Een stukje van mijn droom is toch uitgekomen. En ik heb er ook nog een paar condooms aan overgehouden.

 

  Vivelli 23 januari 2005

Photo © VeloClub Wijchen
  Saturday 05 February 2005